ΔΥΟ ΚΑΤΑΓΑΛΑΝΑ ΜΑΤΙΑ ΕΝΟΣ ΠΙΤΣΙΡΙΚΑ

Ανοίγω την τηλεόραση και αντικρίζω τα καταγάλανα μάτια ενός πιτσιρικά που είναι άρρωστος με καρκίνο κ από κάτω τους αριθμούς τραπεζικών λογαριασμών να περνούν. Ανοίγω το email μου κ διαβάζω για περιπτώσεις παιδιών που πάσχουν από πολύ σπάνιες μορφές καρκίνου κ πρέπει να τρέξω να δώσω αίμα για να σωθούν. Ανοίγω περιοδικά και εφημερίδες με δακρύβρεχτες ιστορίες για ανίατους παιδικούς καρκίνους που πρέπει να ταξιδέψουν στην Αμερική για να ιαθούν. Άσε που πολλές φορές δεν λένε κ τη λέξη καρκίνος, είναι το ανείπωτο, το «αυτό», το «εκείνο», η επάρατη κ ανίατη νόσος που κανείς δεν γλιτώνει.

Όμως εγώ ξέρω. Το έχω ζήσει. Κ όλα αυτά δεν είναι αλήθεια, ή τουλάχιστον, δεν είναι όλη η αλήθεια. Ο καρκίνος στο παιδί μπορεί να θεραπευτεί. 2 στα 3 παιδιά γίνονται καλά κ επανεντάσσονται στο κοινωνικό σύνολο χωρίς να υστερούν ή να «ξεχωρίζουν» από το πλήθος. Δεν χρειάζεται να ξενιτευτείς για να κάνεις καλά το παιδί σου. Στην Ελλάδα ακολουθούν τα ίδια διεθνώς αναγνωρισμένα Πρωτόκολλα με το εξωτερικό κ ο γιατρός μιλάει την ίδια εκείνη γλώσσα που μιλάς κ εσύ˙ θα είσαι σε θέση να καταλάβεις τα όσα –λέξεις που πολύ δύσκολα αρθρώνονται- πρέπει να σου πει. Το παιδί σου θα είναι σε θέση να επικοινωνεί με την στρατιά εκείνων των ανθρώπων που θα το φροντίσουν κ με τα άλλα παιδιά που θα μοιραστεί τις ώρες του στο νοσοκομείο. Και, τέλος, δεν χρειάζεται να κερδίσεις το Τζόκερ για να γιατρέψεις το παιδί σου. Η θεραπεία καλύπτεται από τα Ασφαλιστικά Ταμεία και στο μόνο που θα πρέπει να είσαι πλούσιος είναι η καρδιά κ το θάρρος να κρατάς το παιδί σου από το χέρι όσο θα παλεύετε μαζί ενάντια στον καρκίνο. Ακόμα κ στην σπάνια εκείνη περίπτωση που θα χρειαστεί να ταξιδέψεις στο εξωτερικό ή απαιτούνται χρήματα για κάποιο τμήμα της θεραπείας, δεν είναι ανάγκη να «βγεις στο γυαλί». Υπάρχουν οι γιατροί που θα σε βοηθήσουν να έρθεις σε επαφή με τα αρμόδια κέντρα του εξωτερικού, υπάρχει κ η Φλόγα που μπορεί να σε βοηθήσει, κ όχι μόνο με υλικό τρόπο.

Η Φλόγα είναι οι γονείς που έχουν περάσει με το παιδί τους την περιπέτεια εκείνη που ονομάζεται καρκίνος στην παιδική ηλικία. Ξεκίνησαν το 1982, με τη συμπαράσταση γιατρών, νοσηλευτών κ φίλων, να «φωνάζουν» ότι ο καρκίνος στο παιδί είναι ιάσιμος, ότι τα παιδιά αυτά δικαιούνται «ανθρώπινη» περίθαλψη και ιατρική μέριμνα, ότι ο καρκίνος δεν «κολλάει», δεν μεταδίδεται, ούτε με μια ματιά, ούτε με ένα χαμόγελο, ούτε με μια αγκαλιά. Κ είναι μακρύς ο δρόμος που έχουν διανύσει. Φρόντισαν κ φροντίζουν τα παιδιά τόσο κατά την παραμονή τους μέσα στο νοσοκομείο όσο κ εκτός αυτού. Αγόρασαν οικόπεδα, έχτισαν το Σπίτι των Παιδιών για να μένουν τα παιδιά κ οι οικογένειές τους από την επαρχία, το στελέχωσαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, απαίτησαν κ λειτουργεί σχολείο για να μην χάνουν τα παιδιά την σχολική χρονιά. Κ όλα αυτά χωρίς να «εκθέσουν» τα παιδιά τους σε κοινή θέα, χωρίς να βγουν οι ίδιοι στο γυαλί, χωρίς καν να χρειαστεί να καταφύγουν στο εξωτερικό γιατί «εδώ δεν γίνεται η θεραπεία κ δεν υπογράφουν οι γιατροί το χαρτί» αλλά με επιμονή κ συνέπεια, με σωστή ενημέρωση κ παράσταση, ακόμη κ διαμαρτυρία, όπου κρίνεται απαραίτητο.

Από το 1982 έχουν περάσει αρκετά χρόνια. Τα 2 στα 3 παιδιά που γίνονται καλά, μεγάλωσαν και ενηλικιώθηκαν. Σπουδάζουν, δουλεύουν, κάνουν οικογένεια κ επιστρέφουν στον χώρο εκείνο από τον οποίο ξεκίνησε η περιπέτεια των παιδικών τους χρόνων. Βρίσκονται εδώ, ανάμεσα σας, χωρίς να ξεχωρίζουν από τους άλλους, παρά μόνο ως αναφορά το πείσμα τους και την επιμονή τους να ενημερώσουν με σωστό τρόπο για τον καρκίνο στην παιδική ηλικία, να συμπαρασταθούν στα παιδιά που τώρα νοσούν, να διεκδικήσουν τα δικαιώματα που πιστεύουν ότι τους ανήκουν, να βοηθήσουν με όποιον τρόπο μπορούν την ιατρική κοινότητα και την κοινωνία να κατανοήσει τον καρκίνο που οι ίδιοι βίωσαν χρόνια πριν. Αυτά τα παιδιά εκπροσωπώ σήμερα βρισκόμενη εδώ˙τα παιδιά που ενώ χρόνια πριν εισέβαλε ο καρκίνος σαν ένα κακό όνειρο στη ζωή τους, σήμερα, εν έτη 2007, ιδρύουν τον δικό τους Σύλλογο, το «Κύτταρό» τους, πραγματοποιώντας ένα όνειρο που η ζωή τους έδωσε. Χτες αναγκαστήκαμε να αγωνιστούμε, σήμερα τολμάμε να νικήσουμε, ωστόσο δεν ξεχνάμε – κ δίνουμε το παρόν.

Σας προκαλώ κ σας προσκαλώ να σταθείτε αρωγοί στο ταξίδι του Συλλόγου μας που μόλις ξεκινά. Όλοι μαζί μπορούμε να αποτελέσουμε την απαρχή μιας καλά ενημερωμένης κοινωνίας σχετικά με τον καρκίνο στην παιδική ηλικία. Κ αν ξαναπέσετε πάνω σε «σπάνιες περιπτώσεις καρκίνου σε μικρά παιδιά που πρέπει να φύγουν έξω για να σωθούν», αναζητείστε εμάς, τους μη «σπάνιους» επιζήσαντες του καρκίνου παιδικής ηλικίας. Ας μην αφήνουμε στις μέρες μας τη σωστή ενημέρωση να «σπανίζει» – όλοι μαζί μπορούμε!


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Βρες μας στα Social Media

ΣΤΗΡΙΞΕ ΜΑΣ

Εθνική Τράπεζα ΙΒΑΝ:GR8401108790000087948048050